در اقدامی قابل تأمل گروه تئاتر «بازی» از

در اقدامی قابل تأمل
گروه تئاتر «بازی» از

 در اقدامی قابل تأمل 
گروه تئاتر «بازی» از
در اقدامی قابل تأمل
گروه تئاتر «بازی» از

در اقدامی قابل تأمل
گروه تئاتر «بازی» از درختان حمایت می کند/ حذف اقلام تبلیغات کاغذی

گروه تئاتر «بازی» با دغدغه ای محیط زیستی و به منظور حمایت از درختان، با راه اندازی کمپین «درختان را قطع نکنیم»، اقلام تبلیغات کاغذی نمایش «دیابولیک: رومئو و ژولیت» را حذف کرد.

به گزارش مشاور رسانه ای نمایش «دیابولیک: رومئو و ژولیت»، طبق گزارش های منتشر شده از سوی منابع رسمی برای تولید یک تن کاغذ باید 24 درخت نسبتا تنومند قطع شود و همچنین به حدود 60 مترمکعب آب نیز نیاز است. در ایران سالانه به 2 میلیون تن کاغذ نیاز است که 1.7 میلیون تن آن تولید داخل است. از این رو بالغ بر 15 میلیون درخت به صورت سالانه در ایران قطع می شود.

ما بدون توجه به شرایط موجود و قطع بی رویه درختان، در طول روز و در اکثر موارد استفاده بی رویه ای از کاغذ داریم. در عرصه تئاتر نیز که یک فعالیت هنری و فرهنگساز است، به این نکته مهم کمتر توجه داریم که سالانه مقدار زیادی پوستر و بروشور به منظور تبلیغ آثاری که به صحنه می روند منتشر می شود؛ اقلامی تبلیغاتی که بخش اعظم آن ها بلااستفاده رها می شوند.

گروه تئاتر «بازی» به سرپرستی آتیلا پسیانی در آستانه اجرای نمایش «دیابولیک: رومئو و ژولیت»، برای همراهی با افرادی که دغدغه حفظ درختان و محیط زیستی سالم دارند، دراقدامی قابل تأمل کمپین «درختان را قطع نکنیم» را راه اندازی کرده است تا توجه هنرمندان، مخاطبان و علاقه مندان به تئاتر را به این نکته مهم جلب کند که تئاتر نیز می تواند به سهم خود از قطع درختان و مصرف بی رویه کاغذ جلوگیری کند.

این گروه تئاتری به منظور حمایت از درختان تمامی اقلام تبلیغات کاغذی نمایش «دیابولیک: رومئو و ژولیت» اعم از پوستر و بروشور را حذف کرده است تا درعرصه هنر نیز در راستای جلوگیری از مصرف بی رویه کاغذ، گامی برداشته شود.

حمایت مخاطبان و علاقه مندان به تئاتر از اینگونه اقدامات می تواند باعث شکل گیری جریانی مستمر و تأثیرگذار در زمینه حفظ و مراقبت از محیط زیست و درختان به عنوان سرمایه های طبیعی زندگی مان باشد.

نمایش «دیابولیک: رومئو و ژولیت» از 15 فروردین در سالن سمندریان تماشاخانه ایرانشهر به صحنه می رود.

یک زنی توی من هست که مدام میگوید برو، همه

یک زنی توی من هست که مدام میگوید برو، همه

 یک زنی توی من هست که مدام میگوید برو، همه
یک زنی توی من هست که مدام میگوید برو، همه

یک زنی توی من هست که مدام میگوید برو، همه ی زندگی من را به رفتن تشویق کرده است. همه ی زندگی پابه پایش رفتم. آسمان ها و شهر ها را پشت سر گذاشتم و رفتم. از این کار به آن کار. زنی که سندرم پاهای بی قرار دارد و معتقد است کفش های خوب آدم را جاهای خوب می برند. شاید هم نبرند، دست کم بهتر از ماندن و و درخت شدن است. زن دیگری هست توی وجودم که میگوید بمان. درخت باش! بی برگ، بی پرنده، تنها، تنهااا اما بمان. ولی من رفتم. من با زن اولی رفتم. تمام وجودم بغض شد، گریه شدم ولی رفتم. زن دوم حالا دوزانو نشسته توی وجودم و همینطور که چای بعدازظهرش را توی فنجان گل درشت هورت میکشد، خسته است. از این همه رفتن و رفتن و دوباره رفتن خسته است. من همیشه ترسیده ام. پشت هر رفتنم ترس بوده. پشت هر پا تکان دادن از سر بیقراری. ترس گم شدن. ترس از دست دادن داشته هام. ترس از اینکه باید کنار کسی/چیزی می بودم و نبوده باشم.
#ليلا_بلوكات

با یاد خدای حی و حاضر و ناظر بر پندار، گفتار

با یاد خدای حی و حاضر و ناظر بر پندار، گفتار

 با یاد خدای حی و حاضر و ناظر بر پندار، گفتار
با یاد خدای حی و حاضر و ناظر بر پندار، گفتار

با یاد خدای حی و حاضر و ناظر بر پندار، گفتار و کردار ما.
هم میهنان و بستگان عزیز، فهیم، صبور و غیورم در خانواده بزرگ ایران زمين
همواره در شرایط سرنوشت سازی چون انتخابات ریاست جمهوری، پای اهل هنر و فرهنگ هم خواه ناخواه به شرایط موجود باز می شود و پیرو همین مطلب در این روزها این عضو کوچک خانواده نیز مکرر از جانب ستادهای انتخاباتی هریک از کاندیداهای محترم دعوت به اعلام حمایت شدم اما مایل بودم بعد از اتمام برنامه های مناظره نامزد های محترم و دیدن و شنیدن دیدنی ها و گفتنی هایشان به عنوان یک ایرانی حاضر در عرصه هنر که رویکرد و نگاه سیاسی اش مورد پرسش جامعه ای است که در آن زیست می کند،طی این یادداشت، تحلیلیِ کوتاه و نظر فکری و قلبی خود را با هموطنانم در میان بگذارم.
از آنجا که در مسیر نیل به اهدافی که موجب تعادل و در نهایت تعالی جوامع و ملت ها می گردد، چهار سال زمانی کافی برای به بار نشستن درخت اميد و اعتدال نیست. به نظر می رسد انتخاب درست و منطقی، دادن فرصت و اعتماد دوباره به کسانی است، که دولتشان وارث دو دوره ي دولتی بود که زیر ساخت ها و بنیان های اقتصادی و فرهنگی و سیاست خارجی ایران را با تغییراتی منفی و بعضاً جبران ناپذیر مواجه ساخته بود.
لذا شاید عملکرد مفید دولت فعلی را بشود شامل دو بخش دانست. دو دوره دو ساله که دو سال اول را به بازسازی و مرمت دوباره زیر ساخت های مذکور و دو سال دوم را پس از رسیدن به نقطه صفر محور اعداد از چند پله منفی که شرایط کشور به آن نزول کرده بود، به آغاز حرکت و پی ریزی های دوباره در جهت ثبات و امنیت کشور که ضامن و شرط اصلی و زمینه ساز رشد و توسعه سرزمین میباشد،اختصاص داده‌اند.
بنابراین، دستاوردهای این دولت به مثابه نو نهالی از نو است که سر از خاک برآورده.
حال، این تصمیم با ما است که از این نهال برای به بار نشستن، حمایت و حفاظت کنیم، یا به سیاق هر دولتی که طی این سال ها دستاوردهای دولت پیش از خود را از ریشه برکند تا خود نهالی از نو بکارد، که باز تا به آستانه شکوفایی رسید، بار نداده از ریشه برکنده شود، ما همچنان با دهانی باز و چشمانی منتظر در انتظار به بار نشستن درخت تنومند عزت، رشد، شکوفایی، سلامت و سعادت سرزمینی باشیم که هر باغبانش در پی بنا نهادن نهال مورد پسند و سلیقه خود در آن است و شاهدي بر این احوال که بازتاب هر عملکردی از سوی دولتمردان مستقیماً در جامعه روی نشان می دهد.
مجالی بر تحلیل مناظره ها در این چند سطر نیست که همگان خود بر آن واقف و عاقلند.
(ادامه در كامنت اول)