با یاد خدای حی و حاضر و ناظر بر پندار، گفتار

با یاد خدای حی و حاضر و ناظر بر پندار، گفتار

 با یاد خدای حی و حاضر و ناظر بر پندار، گفتار
با یاد خدای حی و حاضر و ناظر بر پندار، گفتار

با یاد خدای حی و حاضر و ناظر بر پندار، گفتار و کردار ما.
هم میهنان و بستگان عزیز، فهیم، صبور و غیورم در خانواده بزرگ ایران زمين
همواره در شرایط سرنوشت سازی چون انتخابات ریاست جمهوری، پای اهل هنر و فرهنگ هم خواه ناخواه به شرایط موجود باز می شود و پیرو همین مطلب در این روزها این عضو کوچک خانواده نیز مکرر از جانب ستادهای انتخاباتی هریک از کاندیداهای محترم دعوت به اعلام حمایت شدم اما مایل بودم بعد از اتمام برنامه های مناظره نامزد های محترم و دیدن و شنیدن دیدنی ها و گفتنی هایشان به عنوان یک ایرانی حاضر در عرصه هنر که رویکرد و نگاه سیاسی اش مورد پرسش جامعه ای است که در آن زیست می کند،طی این یادداشت، تحلیلیِ کوتاه و نظر فکری و قلبی خود را با هموطنانم در میان بگذارم.
از آنجا که در مسیر نیل به اهدافی که موجب تعادل و در نهایت تعالی جوامع و ملت ها می گردد، چهار سال زمانی کافی برای به بار نشستن درخت اميد و اعتدال نیست. به نظر می رسد انتخاب درست و منطقی، دادن فرصت و اعتماد دوباره به کسانی است، که دولتشان وارث دو دوره ي دولتی بود که زیر ساخت ها و بنیان های اقتصادی و فرهنگی و سیاست خارجی ایران را با تغییراتی منفی و بعضاً جبران ناپذیر مواجه ساخته بود.
لذا شاید عملکرد مفید دولت فعلی را بشود شامل دو بخش دانست. دو دوره دو ساله که دو سال اول را به بازسازی و مرمت دوباره زیر ساخت های مذکور و دو سال دوم را پس از رسیدن به نقطه صفر محور اعداد از چند پله منفی که شرایط کشور به آن نزول کرده بود، به آغاز حرکت و پی ریزی های دوباره در جهت ثبات و امنیت کشور که ضامن و شرط اصلی و زمینه ساز رشد و توسعه سرزمین میباشد،اختصاص داده‌اند.
بنابراین، دستاوردهای این دولت به مثابه نو نهالی از نو است که سر از خاک برآورده.
حال، این تصمیم با ما است که از این نهال برای به بار نشستن، حمایت و حفاظت کنیم، یا به سیاق هر دولتی که طی این سال ها دستاوردهای دولت پیش از خود را از ریشه برکند تا خود نهالی از نو بکارد، که باز تا به آستانه شکوفایی رسید، بار نداده از ریشه برکنده شود، ما همچنان با دهانی باز و چشمانی منتظر در انتظار به بار نشستن درخت تنومند عزت، رشد، شکوفایی، سلامت و سعادت سرزمینی باشیم که هر باغبانش در پی بنا نهادن نهال مورد پسند و سلیقه خود در آن است و شاهدي بر این احوال که بازتاب هر عملکردی از سوی دولتمردان مستقیماً در جامعه روی نشان می دهد.
مجالی بر تحلیل مناظره ها در این چند سطر نیست که همگان خود بر آن واقف و عاقلند.
(ادامه در كامنت اول)